+//=เรื่องสั้นๆของมนุษย์ผู้นั่งขวางโลก

ขอทานน้อยมองเห็นดาวระยิบไกล

มันช่างสวยงามกว่ากะลาเก่าๆของเราเหลือเกิน

ค่ำคืนยังคงเงียบเหงาเช่นวันอื่นๆ

มีเพียงเรา และภาพผู้คนที่เดินผ่าน

.

.

จะมีัวันใดที่เราได้ไขว่คว้า

เอื้อมดวงดาวเอาไว้ในอุ้งมือนี้

ดาวที่ไกลสุดลูกหูลูกตานั้น จะเล็กจะใหญ่สักเพียงไหน

.

.

เราทิ้งกะลาเก่าๆนั่นไป

มันเหมือนภาระหากเราจะไต่บันไดไปถึงดาว

ขึ้นบันไดขั้นแรก เรามุ่งมั่น

ชะเง้อมองขึ้นไปเบื้องบน...มันสูงมิใช่น้อย

.

.

เราปีนขึ้นไปถึงตรงกลางบันได

ก้มลงมองครั้งใด ผืนดินก็ไกลออกไปทุกที

ถึงอย่างไร ดวงดาวก็คงแสนไกล

ตอนนี้เราคงต้องไปต่อ

.

.

มือที่ล้ากายเหนื่อย หมดแรงใจ

หากถึงดาวนั่นแล้ว

เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันมีจริง

ภาพที่เห็นมิได้เป็นความจริงเสมอไป

เราจะเสียแรงเปล่าที่ทิ้งกะลานั่นไป

.

.

วันนี้ไม่มีเงินทองสักบาท

เรากำลังมุ่งหวังสิ่งใด

ชะเง้อมองท้องฟ้าอีกครั้ง

ถึงอย่างไรดาวก็ไกลกว่าอยู่ดี

.

.

หากจะกลับลงไป ก็ดีแต่เสียเวลา เสียแรงกาย

เราควรจะปีนต่อไป เพื่อค้นหาความจริง

.

.

มาถึงขั้นนี้แล้ว ผืนดินเหมือนเป็นจุดเล็กๆ

ดวงดาวก็ยังคงสภาพที่เรามองเห็นเช่นนั้น

หากเราไม่มีวันได้กลับลงไป

และดวงดาวนั้นไม่มีจริง

เราจะอยู่ได้อย่างไร

.

.

เสียดายกะลาที่เราทิ้งไป

เราคงมีเงินทองมากมายในวันนี้

เพียงเศษเงินก็ทำให้เราอิ่มได้

แต่วันนี้เราไม่ได้อะไร

.

.

ตัดสินใจไม่ไปต่อ

เราจะรู้ได้อย่างไร ดาวมีจริง

เรารู้แต่เพียงว่าโลกนี้้้มีผืนดิน และน้ำ

เพราะเราเหยียบ เราย่ำ และอาศัยดื่ม

.

.

เรากลับมานั่งที่ๆเดิม

เรายิ่งเหนื่อยยิ่งล้า

ควานหากะลา มันหายไป

เสียดายที่เราทิ้งมัน

.

.

มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงดาวดวงนั้น ยังสุกสว่าง

แ้ม้เราไม่ได้ไปถึง

แต่เราก็ยังมองเห็นมันทุกวันทุกคืน

คืนที่ไร้ซึ่งความสุข

หงอยเหงา

เปล่าเปลี่ยว

.

.

น่าแปลกใจที่มันไม่เคยเอ่ยอะไร

แต่มันทำให้เราหายเหงาใจได้อย่างประหลาด