+//=เรื่องสั้นๆของมนุษย์ผู้นั่งขวางโลก

นั่งยองๆอยู่บนม้านั่งแห่งหนึ่ง

เรามองไปทั่วทุกที่ มีผู้คนมากมาย

น่าเสียดายที่ไม่มีคนใดรู้จักเรา

.

.

เขาเดินผ่านไปผ่านมา

ไม่มีรอยยิ้มทักทายต่อกัน

ไม่มีคำพูด คุยสนิทชิดเชื้อ

เราเหงาเหลือเกิน.

.

.

ที่นี่ หรือที่ใดๆในโลก เราไม่เคยโดดเดี่ยว

แต่ทุกๆที่ในโลก เราหงอยเหงา

เว้งว้าง แม้ผู้คนมากมาย

ผ่านไป ผ่านมา

.

.

ก้มหน้าลงกับเข่า

เสียงหัวเราะของพวกเขาเราได้ยิน

แม้ปิดตา แม้ลืมตา ความหงอยเหงาก็ยังคงอยู่

ณ ที่นี้ ผู้คนมากมาย

แต่ไม่ใครรู้จักเราเลย

.

.

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนกำลังจะตก

ละอองน้ำสาดกระเซ็น ตรงแก้มอุ่นๆ

เรายังมีชีวิตอยู่

ฝนก็ยังมีชีวิตอยู่

แม้ว่าตัวมันจะเย็นชืดจนน่ากลัว

หรือใสจนไม่รู้ว่าตัวตนของมันเป็นอย่างไร

.

.

เราเองก็เหมือนกัน

เราไม่มีวันโดดเดี่ยว

ผู้คนบนโลกยังมากมาย

ยังมีผู้คนให้เรามอง

ยังมีผู้คนให้เราได้รับรู้ว่า

.

.

เรามีตัวตนอยู่บนโลกใบใหญ่

แม้ไม่มีใครรู้ว่าเราคือใคร

แม้ไม่มีใครรู้ว่าเรากำลังทำอะไร

แม้ไม่มีใครรู้ถึงตัวตนของเราอย่างแท้จริง

.

.

แต่พวกเขารู้ว่า

เรากำลังนั่งอยู่ตรงนี้

.

.

เราจึงไม่เคยโดดเดี่ยว